Antybiotykoterapia anty-CD20 dla chloniaków z komórek B

Maloney (wydanie z 24 maja) wymienia kilka mechanizmów, dzięki którym przeciwciała monoklonalne typu CD20 typu I, takie jak rytuksymab i ofatumumab mogą celować i promować zabijanie normalnych i złośliwych komórek B. Jednym z omawianych mechanizmów jest bezpośrednie zabijanie komórek poprzez indukcję apoptozy lub zahamowanie wzrostu i proliferacji. Jednak coraz więcej badań, w tym badań in vitro i modeli mysich, 2-4 przedstawiło przekonujące dowody na to, że przeciwciała te nie sprzyjają bezpośredniemu zabijaniu komórek B, ale wymagają udziału funkcji odpornościowych organizmu. Te funkcje (dwa są cytowane przez Maloney) obejmują cytotoksyczność za pośrednictwem komórek efektorowych, zabijanie za pośrednictwem dopełniacza i fagocytozę. Identyfikacja mechanizmów operacyjnych jest ważna, ponieważ w przypadku dużych obciążeń komórek nowotworowych mechanizmy te zostaną wyczerpane, jak wykazano w kilku raportach klinicznych. 6,6 Powikłanie to m oże znacząco wpłynąć na skuteczność leczenia, a problemu nie da się rozwiązać przez przestrzeganie aktualnych wytycznych leczenia, które wymagają stosowania wysokich dawek przeciwciał. W rzeczywistości podejście to jest przeciwwskazane, ponieważ wysokie dawki przeciwciał sprzyjają utracie CD20 w przewlekłej białaczce limfatycznej, co pogarsza problem kliniczny i dodatkowo zmniejsza potencjalną skuteczność przeciwciał.
Ronald P. Taylor, Ph.D.
Margaret A. Lindorfer, Ph.D.
University of Virginia School of Medicine, Charlottesville, VA
edu
Clive S. Zent, MD
Mayo Clinic, Rochester, MN
Dr Taylor zgłasza otrzymywanie wsparcia z dotacji od Genmab, producenta ofatumumabu, GlaxoSmithKline, dystrybutora ofatumumabu i Genentech, producenta rytuksymabu. Nie zgłoszono żadnego innego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.
6 Referencje1. Maloney DG. Terapia przeciwciałem anty-CD20 w przypadku chłoniaków z limfocytów B. N Engl J Med 2012; 366: 2008-2016
Full Text Web of Science Medline
2. Tedder TF, Baras A, Xiu Y. Mechanizmy efektorowe zależne od receptora Fcgamma regulują immunoterapie przeciwciał CD19 i CD20 dla nowotworów złośliwych limfocytów B i autoimmunizacji. Springer Semin Immunopathol 2006; 28: 351-364
Crossref Web of Science
3. Golay J, Introna M. Mechanizm działania terapeutycznych przeciwciał monoklonalnych: obietnice i pułapki testów in vitro i in vivo. Arch Biochem Biophys 2012 25 lutego (Epub przed drukiem).

4. Boross P, Jansen JHM, de Haij S, i in. Mechanizm działania przeciwciał monoklonalnych CD20 in vivo zależy od lokalnego obciążenia nowotworem. Haematologica 2011; 96: 1822-1830
Crossref Web of Science
5. Kennedy AD, Beum PV, Solga MD, i in. Wlew rytuksymabu sprzyja szybkiemu zanikowi układu dopełniacza i ostrej utracie CD20 w przewlekłej białaczce limfatycznej. J Immunol 2004; 172: 3280-3288
Sieć nauki
6. Beurskens FJ, Lindorfer MA, Farooqui M, i in. Wyczerpanie cytotoksycznych układów efektorowych może ograniczyć immunoterapię opartą na przeciwciałach monoklonalnych u pacjentów z nowotworem. J Immunol 2012; 188: 3532-3541
Crossref Web of Science
Niedawno Maloney dokonał przeglądu stanu terapii limfocytów niszczących limfocyty chytrym przeciwciałem rytuksymab w chłoniakach nieziarniczych. Jak stwierdzono, występowanie oporności na rytuksymab u niektórych pacjentów pozostaje niewyjaśnione.
W badaniu z udziałem pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa leczonych rytuksymabem bez dodatkowej immunosupresji, reakcja podobna do choroby w surowicy wystąpiła w dniu 11 u 2 z 10 pacjentów.2 Krążące poziomy kompleksów immunologicznych zawierających IgM, IgG i składnik dopełniacza 3 (C3) znaleziono w tym samym czasie.2 W podobnym badaniu z udziałem 8 pacjentów z pierwotnym zespołem Sjà ¶grena, reakcje podobne do choroby surowicy rozwinęły się u 3 pacjentów w dniach od 12 do 14.3. U jednego pacjenta wystąpiło niepełne zmniejszenie liczby limfocytów B w krążeniu. Możliwym wyjaśnieniem tych odkryć jest to, że rytuksymab tworzy kompleksy immunologiczne aktywujące układ dopełniacza z naturalnie występującymi heterofilowymi przeciwciałami IgM4, które rozpoznają ksenogenną część rytuksymabu lub składnika Fc (jako alloprzeciwciała lub czynniki reumatoidalne), ułatwiając w ten sposób ich klirens. Ten mechanizm może również dotyczyć pacjentów z chłoniakiem i może wyjaśnić przynajmniej niektóre przypadki oporności na rytuksymab. Przydatne byłoby zbadanie, czy istnieje powiązanie między opornością na rytuksymab i obecnością heterofilnych przeciwciał reaktywnych wobec rytuksymabu.
Daniel El Fassi, MD, Ph.D.
Rigshospitalet Copenhagen University Hospital, Kopenhaga, Dania
Laszlo Hegedüs, MD, DMSc.
Ode nse University Hospital, Odense, Dania
Claus H. Nielsen, MD, Ph.D.
Rigshospitalet Copenhagen University Hospital, Kopenhaga, Dania
claus.henrik regionh.dk
Autor [hasła pokrewne: leczenie niepłodności, stomatologia, psycholog poznań ]
[więcej w: strony o zdrowiu, kto nie może oddawać krwi, pestki moreli gorzkiej dawkowanie ]