Polimorfizm w regionie promotora CTGF związany ze stwardnieniem rozsianym ad 5

Wysoka częstość występowania tego polimorfizmu w naszej populacji badawczej, która była głównie pochodzenia europejskiego i duże prawdopodobieństwo, że wiąże czynniki podobne do Sp1, które są zaangażowane w patogenezę twardziny układowej, 22-24 sprawiły, że SNP jest naszym głównym kandydatem. Tabela 2. Tabela 2. Rozkład genotypu G-945C. Przebadaliśmy naszą początkową grupę pacjentów i osobników kontrolnych pod kątem tego polimorfizmu, a istotną różnicę w rozkładzie genotypów stwierdzono między 200 pacjentami ze stwardnieniem układowym a 188 osobami kontrolnymi (P = 0,03), z nadmiarem genotypu GG w grupa chorych (u 27,5% pacjentów vs. 18,0% osób w grupie kontrolnej, p = 0,03). Związek między genotypem GG a diagnozą twardziny układowej potwierdzono następnie w niezależnym zestawie (grupa 2), składającym się z 300 pacjentów ze stwardnieniem układowym i 312 osób z grupy kontrolnej (różnica w rozkładzie genotypów, P = 0,001; odsetek homozygot G, 32,3% w grupie ze sklerozą układową vs. 19,9% w grupie kontrolnej; P <0,001) (tab. 2). Gdy porównano grupę 500 pacjentów z twardziną układową z połączoną grupą 500 osób kontrolnych, różnica w częstości występowania homozygot G osiągnęła silną istotność statystyczną (30,4% vs. 19,2%, iloraz szans, 2,2; P <0,001 dla trend) (tabela 2). Rozkład genotypu polimorfizmu G-945C we wszystkich analizowanych podgrupach (grupa i grupa 2) przedstawiono w Tabeli 2 Dodatkowego Dodatku.
Znaczący trend w kierunku zwiększenia liczby kopii alleli G zaobserwowano u 155 pacjentów z przeciwciałami anty-topoizomerazą I (iloraz szans dla CG, 1,3, iloraz szans dla GG, 3,3; P <0,001 dla trendu) i u 166 pacjentów z anty-pentremem przeciwciała (iloraz szans dla CG, 1,7; iloraz szans dla GG, 2,7; P <0,001 dla trendu), ale nie u 179 pacjentów z autoprzeciwciał innych niż anty-topoizomeraza I lub przeciwciał przeciw-mentromerowych (iloraz szans dla CG, 1,1, iloraz szans dla GG 1,3; P = 0,35 dla trendu) (tabela 2 i tabela 4 dodatku dodatkowego).
Następnie porównaliśmy powiązanie między genotypem G-945C a stanem przeciwciał w analizie przypadku. Stwierdzono znaczny wzrost liczby kopii allelu G w próbkach, które były pozytywne dla przeciwciał anty-topoizomerazą I (P <0,005 według testu Cochrana-Armitage a) i dla tych, które były pozytywne dla przeciwciał przeciw perełkomórkowym (P <0,05) w porównaniu z próbki, które były negatywne dla obu; nie stwierdzono znaczącej różnicy między próbkami, które były pozytywne dla przeciwciał anty-topoizomerazą I a tymi, które były pozytywne dla przeciwciał anty-mentromerowych (P = 0,24 według testu Cochrana-Armitage a).
Związek między przeciwciałami anty-topoizomerazą I i włóknieniem w postaci pęcherzyków w twardzinie układowej jest dobrze ustalony25 i rodzi pytanie, czy silne powiązanie między tym polimorfizmem a przeciwciałami anty-topoizomerazą I również odzwierciedla związek z włóknieniem wyrostka zębodołowego. Ponieważ kliniczne fenotypy choroby niekoniecznie się wykluczały, przeprowadziliśmy analizę logistyczno-regresyjną, aby porównać genotyp G-945C między pacjentami zi bez tych cech klinicznych, stosując podejście oparte na analizie przypadków
[patrz też: buderhin ulotka, rudzki twitter, aminodral ]