Polimorfizm w regionie promotora CTGF związany ze stwardnieniem rozsianym ad 6

Analiza ta wykazała znaczący związek między allelem G a obecnością włókninowej zapalenia pęcherzyków płucnych w porównaniu z pacjentami bez włóknienia przerzutowego (iloraz szans dla CG, 1,3; iloraz szans dla GG, 1,8; P <0,05). Co więcej, związek ten pozostał istotny po skorygowaniu względem płci i grupy autoprzeciwciał (iloraz szans dla CG, 1,6; iloraz szans dla GG, 2,0; P <0,05). Rycina 1. Rycina 1. Polimorfizm G-945C w CTGF jako czynnik ryzyka dla włóknienia pęcherzyków płucnych w twardzinie układowej. Panel A przedstawia częstość występowania zwłóknienia pęcherzyków płucnych według genotypu -945 w CTGF u pacjentów z twardziną układową, którzy mają przeciwciała anty-topoizomerazą I lub przeciwciała przeciw-mentromerowe lub brak im obu. T bary reprezentują standardowy błąd proporcji uzyskany przy użyciu uogólnionych modeli liniowych. Panel B pokazuje konstrukty promotora CTGF-reportera stosowane w testach transfekcji, wskazując miejsce polimorficzne w odniesieniu do miejsc klonowania i miejsc funkcjonalnych w proksymalnym promotorze.23,26 Panel C pokazuje względną ekspresję lucyferazy w ludzkich fibroblastach płucnych transfekowanych konstruktami reporterowymi zawierającymi Sekwencja promotora sklonowana z 10 niespokrewnionych osobników, pięciu alleli G i pięciu alleli C. Jako kontrolę skuteczności transfekcji zastosowano wektor aktywatora kinazy tymidynowej-renilla lucyferazy. Pokazano średnie (+ SE) zebranych danych z trzech obserwacji (potrójne hodowle) dla pięciu konstruktów w warunkach podstawowych i po stymulacji U trombiny na mililitr; dane są reprezentatywne dla dwóch eksperymentów. P <0,001 dla alleli G w porównaniu z allelami C w warunkach podstawowych (aktywność lucyferazy wzrosła o czynnik 3,3) i po stymulacji trombiną (wzrost o czynnik 2,9). SMAD oznacza podobnie jak matki przeciw dekapentaplegowemu homologowi, podstawowy element kontrolny BCE-1, promotor lucyferazy Luc i względne jednostki lucyferazy RLU.
Gdy powiązanie między liczbą kopii allelu G a obecnością lub brakiem włóknistego zapalenia pęcherzyków płucnych analizowano osobno w każdej z grup autoprzeciwciał (Figura 1A), zaobserwowano znaczące powiązanie w grupie, która była dodatnia dla przeciwciał anty-topoizomerazą I (P <0,05 przez test Cochrana-Armitage a), a nieistotny trend zaobserwowano w małej grupie pacjentów, którzy byli dodatni pod względem przeciwciał przeciw-trwałych (P = 0,11). Jednak w grupie bez przeciwciał anty-topoizomerazą I ani przeciw antentromerowi nie stwierdzono tendencji (P = 0,48).
W modelu logistyczno-regresyjnym z udziałem zdrowych osób z grupy kontrolnej jako podstawową kategorią i osobnymi wynikami dla pacjentów z różnymi autoprzeciwciałami i z aloplastią włóknistą lub bez, kombinacja przeciwciał przeciwko topoizomerazie I i zwłókniające zapalenie pęcherzyków płucnych była silnie związana ze wzrostem G liczba kopii allelu (iloraz szans dla CG, 1,6; iloraz szans dla GG, 4,6; P <0,001). Podobne wyniki zaobserwowano dla stwardnienia rozsianego o działaniu antyicentromerowym albo z powodu zapalenia pęcherzyków płucnych (iloraz szans dla CG, 1,6; iloraz szans dla GG, 2,4; P = 0,002) lub bez wyrostka zębodołowego (stosunek iloraz szans dla CG, 3,6, iloraz szans dla GG, 10,1; P = 0,01), ale nie w grupach bez przeciwciał anty-topoizomeraza I lub antycentromerów, niezależnie od obecności lub braku zwłóknienia [przypisy: prazolacid, antybiotyk zamur, mozarin ulotka ]